Wat is geloven, dat is een vraag die door niet-gelovige mensen regelmatig wordt gevraagd, maar weten wij wel het antwoord? In het verhaal waar Petrus uit de boot stapt en over het water naar Jezus loopt komt het zeker op geloof aan, maar wanneer stappen wij uit de boot?

Wat is geloven eigenlijk? Is dat erkennen dat iets wat je voorgehouden wordt aan leer of visie klopt, of het erkennen dat God bestaat en het erkennen dat Hij op een bepaalde wijze ons redt of al heeft gered?

Eigenlijk moeten we naar de kern van het woord en dat is eigenlijk dat we beter kunnen spreken over vertrouwen. Als je iemand echt gelooft, geef je diegene je vertrouwen. Dat wat iemand zegt, geloof je door vertrouwen, want als je iemand niet vertrouwt, hecht je weinig geloof aan zijn of haar woorden.

Maar als je zegt in God te geloven, vertrouwen wij dan ook echt Hem?

Het nadeel bij ons mensen is dat wij geloof heel abstract maken alsof we alleen maar hoeven te bevestigen dat God bestaat en/of dat Hij door Jezus de redding brengt. Zo wordt het geloven in iets dat wij vaststellen de norm. Iets dat qua exacte definities per gelovige en per stroming binnen het christendom erg kan verschillen.

Maar in dat geval hebben wij dus geen geloof in God zelf maar in die vastigheden waaraan wij geloof hechten en waar wij op vertrouwen dat het de waarheid is. Maar zijn deze vastigheden wel zo vast? Als je bijvoorbeeld meer je vertrouwen stelt in de leer van mensen of in een bepaalde kerk stroming, is dit dan wel echt vast? Het voelt misschien als iets vast omdat wij dat als mensen dat zo verlangen, en op momenten dat het toch niet zo vast lijkt te zijn of te voelen doen wij er alles aan om onze fundamenten niet te laten wankelen. Wij als mensen kunnen beter omgaan met een vaste God of Godsdienst dan met een ongrijpbare God die niet te vatten is, en zo komen wij eigenlijk tot afgoden, namelijk beelden van God die wij hebben vastgelegd zodat wij er ons vertrouwen in kunnen leggen.

Hetzelfde effect zie je in het dagelijks leven in van alles, neem bijvoorbeeld de beurs, als de aandelen een vaste lijn zouden aanhouden in stijging en als deze nooit zou dalen of veranderen, dan zouden wij veel meer vertrouwen hebben in de aandelenmarkt. De waarheid is echter anders, de beurs schommelt met alle winden mee en biedt niet iets vast en veel mensen hebben daarom maar weinig vertrouwen in de beurs.

Zo zijn er nog veel meer onzekerheden in de wereld, dus zoeken we stabiliteit waar we ons geloof en dus vertrouwen in kunnen stellen.

Nu kun je deze wereld dus zien als een zee die constant in beweging is, heel onrustig.
En de zekerheden die wij als mens bedenken en fabriceren mag je zien als een boot die wij op het water hebben gelegd om onszelf wat vastigheid te geven onder onze voeten. Deze boot is altijd in zekere zin nog onderhevig aan de onrust van de wereld, maar biedt ons toch wat stabiliteit voor ons bestaan. De boot krijgt ons vertrouwen omdat er op zee eigenlijk niets anders is om op te vertrouwen.

Maar dan verschijnt Jezus op het water en laat zien dat buiten alles waar wij ons vertrouwen op stellen er gewoon stabiliteit te vinden is in geloof in Hem. Hij staat buiten de boot, daar waar wij geen stabiliteit verwachten en roept ons.
Hij nodigt ons uit om los te komen van alles wat wij als fundament aanhangen.

Maar hoe eng is dat? Midden op zee uit een boot stappen alsof je op de golven zou kunnen lopen. En hoe eng is het om uit alles waar je je vertrouwen in hebt gesteld te stappen en het los te laten en werkelijk alleen nog maar op God te vertrouwen?

Kunnen wij dat aan, de zekerheid opgeven die een kerk, leer of zelf een verzameling boeken zoals de bijbel ons biedt? Deze dingen opzich hoeven helemaal niet verkeerd te zijn, maar waar stel je je vertrouwen in? Wat als we werkelijk alles loslaten en tot de enige kern komen waar het alleen nog maar om geloof en dus vertrouwen gaat? Wat als wij ons leven, en misschien soms zelf ons goed bedoelde christelijke leven moeten leren loslaten om het te kunnen behouden?

Het geloof en het vertrouwen in God biedt de redding boven de golven uit, maar ook boven de boot uit die toch ondanks dat ie stabiel leek aardig heen en weer ging met de golven. Zo mogen we leren echt alles los te laten en te wandelen met Hem boven alles uit. Zo mogen we komen in de ware vrijheid die niet vastzit aan de kaders van de boot die wij bedacht of gemaakt hebben.

Wij beperken ons door de grootte van de boot, door de grootte van dat wat wij kunnen bevatten, plezierig vinden en wat wij kunnen vastleggen. De beperking die wij onszelf opleggen door dingen kleiner te maken zodat zij binnen ons beperkte vertrouwen passen.
De zee daarbuiten is veel groter, misschien zelfs wel spannend en eng soms, maar dat is het leven. In de boot zitten is als het ware ontkennen dat het leven (de zee) daarbuiten bestaat. Maar in geloof kunnen wij het hele leven omarmen, het vraagt alleen dat geloof.
En dan mogen we de golven ervaren zoals ze zijn, zonder de demping van een door mensenhanden gemaakte boot.
Het leven hoeft niet gedempt te worden door onze theologie, religie en andere vastgelegde zekerheden. We mogen net als Christus alles doorleven en op die zee gaan staan.
We mogen elke golf meemaken, en dan komen en gaan de golven, want ze liggen niet vast. Hoe hoog en eng een golf ook kan zijn, hij valt altijd weer in elkaar om vervangen te worden door een kleinere golf of een glad oppervlak.
Het leven is niet statisch maar dynamisch, alles wat statisch is is dood. Het leven beweegt, dode dingen staan of liggen stil.
Zo mogen we met de golven mee van onze tijd en leren wat hoort bij ons leven nu in de tijd waarin wij geplaatst zijn, in plaats van bezighouden van golven uit het verleden die al weer verdwenen zijn of bang te zijn voor de golven die er nog niet eens zijn.
Zo mag je luisteren, leren en genieten van alles om je heen in de wereld zonder bang te zijn voor het gevaar erdoor verzwolgen te worden.
Soms ga je nieuwe golven vinden die je prachtig vindt en interessant, maar ze zullen vanzelf weer afnemen en verdwijnen en plaatsmaken voor nieuwe golven.
Alleen zo mogen we door dit leven iets opvangen van de grootheid van God en Zijn schepping. Hij die oneindig groot is en in niets is vast te leggen.

Vertrouw dus, en bouw niet op dingen van mensen, ook als ze lijken op zaken en instellingen van God alsof God vast te leggen valt in zekerheden waarbij geen geloof meer nodig is. Laat je geloof waarlijk vertrouwen worden en zakken vanuit je hoofd tot diep in je ziel.

Durf jij uit de boot te stappen van alles wat je zekerheid geeft en geloven in God dat Hij je opvangt als je toch de golven te eng vindt worden? Wat als je niets anders meer hebt dan geloof, kan iets je dan nog bij God weghouden?